Bananendozen

Door omstandigheden was ik de laatste twee jaar niet echt honkvast. Maar bon, het heeft me geen pijn gedaan én ik heb er enorm veel van bijgeleerd. En met K7D heb ik weer het uitzicht op een avontuurlijk en ondernemend leven .  Maar nu: beginnen bij het begin. En te nemen hindernis numero uno: inpakken en verhuizen.  En nadenken hoe ik het zou aanpakken.  Want daar ben ik goed in, in plannen en organiseren. Ha! Ik sta in de deuropening van onze kamer die we momenteel huren.  Als ik mijn ogen dichtdoe, zou er dan stiekem een inpak-kabouter verschijnen?  Een hocus-pokus-verhuis-fee? Niet dat we zoveel spullen hebben … op de grote kledingkast (schuldig!) en de twee schoenenkasten (jahaa, ook schuldig!) na dan.  Volgens mij moet ik mijn komende maandloon opofferen aan dozen. De redding is nabij in de vorm van Gijsbert: ‘Maar schat, bananendozen, kost niets, oerdegelijk.  Ik zorg ervoor!’ Eén van onze beste vrienden organiseert fruit-en groententransport doorheen Vlaanderen. Daar zouden we zeker en vast terecht kunnen voor enkele exemplaren.  Je leest het dus goed: enkele exemplaren. Maar ik zou intussen moeten weten, als mijn lief iets doet, doet hij dat degelijk en goed.  Even ontbijtgranen gaan halen?  Dan brengen we toch drie dozen mee, je hebt dat nooit genoeg in huis. Een pakje vijzen, neen hoor, die doos daar, want je weet nooit waar je het nog voor kan gebruiken.  Je voelt hem al van ver aankomen niet? Op zijn wekelijkse vrijdagse ronde langs Sint-Jansberg, de evenlocatie waar ik voor werk en waar hij heerlijk vers fruit en groenten levert, laadt hij ook de dozen over in de camionette van Gijsbert. De ‘enkele’ dozen blijken een gans volume transporter in te nemen.  Meer nog, volgens mij kunnen we er zowaar een hele bijbouw mee optrekken. Ik kijk verschrikt naar de berg. Want, waar in godsnaam, gaan we al de dozen stapelen  (herinner je het verhaal van de keukeneilanden, het aantal ouders met stokeerplaats is helaas beperkt tot twee sets). “Och, die geraken we wel ergens kwijt hoor.  Het andere deel heb ik trouwens al buiten veilig onder de luifel weggezet” dixit de heer des K7D huizes.  Ik verslik me bijna, maar doe het net niet wegens een té trotse blik bij zijn dozen-verovering …

Continue Reading

De architect

Vandaag eerste afspraak met de architect.  Toevallig doorgekregen als referentie via-via.  Hij heeft ervaring van een twintigtal jaar in bouwen en renoveren en woont slechts enkele huizen verderop.  Kent Diest en de gemeente als zijn broekzak, handig voor alle bouwregeltjes die meer dan waarschijnlijk nog de revue gaan passeren.  Daar staan we, op ons binnenkoertje te staren naar de koterij.  Zonder dat we veel van onze plannen uit de doeken hebben gedaan, laten we hem eerst zijn ideeën in de groep gooien.  “Ik denk dat het het mooist is als je je achterbouw vervangt door een strak bijgebouw”.  Gijsbert en ik kijken elkaar aan.  Deze man leest onze gedachten.  “En vooraan zou ik vooral het gebouw en een aanzicht in ere herstellen”.  Luc, we kennen je (nog) niet, maar we zijn nu al fan.  We lopen even langs de kamers en weten gewoon dat we meteen de nagel op de architect-kop hebben geslagen.  Hier zou ik een draaitrap steken.  Gijsbert glundert, want dat was ook zijn idee.  Liefst zo’n ouderwetse, op de kop getikt uit één of andere openbare verkoop.  Of desnoods ergens zelf uit te breken.  Nog leuker op het palmares. Normaliter gaan we de uitdaging aan om voldoende research werk te verrichten (deden we o.a. met onze lening, het kostte tijd en véél energie, maar we hebben een rentevoet om trots op te zijn), maar we hebben de indruk dat we onze architect al gevonden hebben. Luc belooft verderop de week een offerte te sturen voor de aanpassingen en verdwijnt, na een gezellige babbel, door de voordeur. Is dit te mooi om waar te zijn?  Let’s find out!
koterij

Continue Reading

Ruimtelijk inzicht

We hebben grootse plannen met ons nieuwe rijhuisje.  Een eerste plan is: back to basic, weg met de koterij!  Koterij zijn bijgebouwtjes, hokjes, kleine hoekjes en kantjes. Verderop deze week krijgen we het bezoek van een eerste architect om zijn creativiteit los te laten op ons stulpje.  Maar uiteraard willen we er eerst zelf graag eens over nadenken.  Dus daar zitten we dan, in de zetel, pen en papier bij de hand.  Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik niet op de eerste rij zat toen ze het ruimtelijk inzicht hebben uitgedeeld. Ik teken eerst mijn idee op papier.  Gijsbert kijkt ernaar met een bedenkelijke blik.  Hij kan het idee min of meer volgen, maar de verhoudingen kloppen niet helemaal. Ik voel de bui al hangen. Daar komt de ingenieur in mijn lief boven.  Hij neemt een blad. En begint te schetsen.  “En de mezzanine komt daar. En de trap hier.  En kijk, hier is dan plaats voor een bergruimte.” Ik knipper een paar keer met mijn ogen, vernauw ze tot spleetjes en hoop zo enig extra ruimtelijk inzicht in te roepen.  “Maar, dat is toch onze slaapkamer waar je nu inzit?  En waar is onze badkamer dan?” mompel ik. “Maar allez, je moet van deze kant kijken, niet van die kant” antwoordt mijn lief met ongeloof in zijn ogen dat ik nog steeds niet mee ben. Ik begin een beetje (veel) zenuwachtig te worden en sta op het punt wreed ambetant te worden.  Hij werpt intussen nog even een blik op mijn ‘platte’ tekening. “Maar hé, die dressing van jou, dat is wel een goed idee!”.  Jeuj! Hoorde ik daar goed idee? “Kijk, we tekenen hem hier, naast de gastenkamer, in ons privé deel van het huis, als een soort verbinding” En plots is het daar.  Het ahaaaaaaa! moment. Mijn inzicht-frank valt en mijn liefst slaakt een gedempte zucht van opluchting. Het heeft anderhalf uur gekost, maar we zijn eruit geraakt.  Dankzij de dressing.  Nu al de favoriete ruimte van ons nog te verbouwen huis.  Eureka en jeuj! Voor onszelf, het vertraagde ruimtelijk inzicht én de dressing.plantekenen

Continue Reading

Over sleutels enzo

“Zal ik je eens een rondleiding geven” zei de lieve oude dame waar we ons huis van kochten.  Ze heeft intussen de leeftijd van 91 bereikt, maar ziet eruit alsof ze recht uit een modemagazine voor de net iets rijpere vrouw komt.  Gekleed in frisse lentekleuren, een gezonde Benidorm-tint en netjes gekapt haar. Haar grote loft, zoals ze trots haar riante dakappartement benoemt, ligt een paar huizen verderop en kijkt over de groene heuvels van Diest.  Kijk! Daar, in die groene strook heb ik gewoond.  We hebben niet precies een idee waar ze bedoelt.  Voor,achter,links en rechts is er enkel groen te zien.  Het lijkt wel alsof we in een gigantische, stijlvolle boomhut staan. Ze vertelt enthousiast enkele anekdotes over haar overleden echtgenoot.  Toont ons foto’s. Trots overhandigt ze de reserve-sleutel van ons nieuwe huisje.  Want die was ze vergeten bij het tekenen van de akte. Gijsbert en ik kijken elkaar aan.  De sleutel stamt van ver voor het huidige voordeurslot. “Spring zeker nog eens binnen” zegt de lieve oude dame.  Ze wuift ons uit tot we in de lift verdwenen zijn. Vijf minuten later staan we voor onze eigen voordeur, houden de sleutel erlangs en gniffelen.  Dan maar zelf een reserve exemplaar laten bijmaken. De sleutel houden we alvast als antiquiteit.  Ook al opent hij nu niet (meer) onze voordeur, ooit opende hij de voordeur van ons huis, toen de lieve, oude dame er dagelijks binnen en buiten wandelde.  Misschien toen al, gekleed in frisse lentekleuren, met een gezonde Benidorm tint en netjes gekapt haar.

sleutel

Continue Reading

Het keuken-koopje

Ok, het valt net iets groter uit dan ik verwacht had. Mijn moeder kijkt fronsend naar de twee keukeneilanden die haar ‘wasplaats’ herleid hebben tot een klein ‘wasgangetje’. Voor een prikje tweedehands gekocht: twee keukeneilanden met dubbele spoelbak, een oven en gasbekken. De huidige keuken in ons pas aangekochte stulpje is meer dan (heel erg) bescheiden. Niet groter dan een postzegeloppervlak, met een klein spoelbakje en een fornuis. Niet dat ik zo’n Sofie-Jeroen-Piet adept ben, maar ik hou ervan, als de tijd en de goesting het toelaten me eens stevig uit te leven achter het fornuis met recepten die ik vind op het internet of in de boekskes. Een gigantische toonzaalkeuken met dito prijskaartje zegt met helemaal niets. Een keuken moet vooral handig zijn, net groot genoeg. Basic. Ook graag een tikkeltje hip en houtig. En zo stootte ik op de twee keukeneilanden die tijdens onze verbouwing zouden dienst doen als keuken. Handig eender waar te zetten en te gebruiken naargelang het project vordert. A keeper or an in between solution. De toekomst zal het uitwijzen. Ze ziet er alvast goed uit, die ietwat impulsieve aankoop van mij. Jammer dat mijn vonst nog een tijdje geparkeerd moet worden in la casa di mama. Want enige ‘maar’ in ons verhaal is dat er in K7D nog een huurder huist. Met uiterlijke verblijfsdatum 1 december 2016. Nog een tijdje dus. Momenteel huren we nog een kamer in een co-housing project (we leerden er elkaar kennen). Heerlijk om binnen een maand de vleugels uit te slaan en met ons tweeën een eigen project te starten. Vanaf 1 juli leven we even een nomadenbestaan, pendelend tussen casa di mama’s, housesitting bij vrienden en vrienden-van-vrienden en af en toe een vakantieverblijfje. Maar hé, het is meer dan OK. Voor december heb ik alvast één goed voornemen: een gigantische kerstboom opstellen in onze waarschijnlijk nog lang niet verbouwde woonkamer. En in tussentijd vanaf mijn kookeilanden het lekkerste maal ooit te bereiden. En iedereen die me dierbaar is verzamelen rond de feestdis. En te keuvelen over ‘weet je nog dat die kookeilanden mijn hele wasplaats innamen’… en nog tientallen andere verhalen die ongetwijfeld nog op ons verbouwpad gaan komen …

Continue Reading

I’s all about the 27th

Op de 27ste gebeuren er de meest wonderlijke dingen.  We leerden elkaar kennen op de 27ste.  Onze sterrendochter Laura was uitgerekend voor de 27ste. De vader van Gijsbert is jarig op de 27ste.  En vandaag, op vrijdag 27 mei 2016, zitten we bij de notaris om de akte van ons huis te tekenen.  Een huis dat heel erg toevallig op ons pad kwam.  Omdat de parking waar je normaalgezien parkeert (dorie, het is half zes en ik moet écht nog in de winkel geraken!) volzet is, en je dan compleet out of your comfort zone maar op een andere openbare parking gaat staan.  De winkel haal je nog net, en in het teruglopen merk je een bord ‘te koop’ op.  Op het huis prijkt nog net niet ‘Maakt dat ge mij komt bezichtigen voor het te laat is!’.  En ja hoor, de dag erna stonden we in het huis met de lokale makelaar.  Wat voelde het juist.  Veel verbouwingswerk in het vooruitzicht, dat wel.  Maar hé, dat zagen en zien we helemaal zitten.  Met een handig lief in huis en dito vader gaat het ons helemaal lukken.  Dus voilà.  We zijn er klaar voor. De krabbels zijn gezet.  De goesting is er. The rest is up to us!

huiskoestraat

Continue Reading

Een huis met een hart

Vanwaar eigenlijk dat idee om een gastenkamer te voorzien?  De vraag is me al meermaals gesteld. Ik deel mijn leven graag in in twee delen: deel één waar ik als zelfstandige en kip zonder kop de klok rondwerkte en alles en iedereen (inclusief mezelf) uit het oog verloor. En sinds ongeveer twee jaar, deel twee. Ik doe job-gewijs ein-de-lijk hetgeen waar ik goed in ben (héél lang naar op zoek geweest, want tsja, waar was ik nu eigenlijk in godsnaam goed in?): organiseren, sta nog slechts deeltijds op de payroll (rekeningen en verbouwingen, as you know) en vul de rest van mijn dagen op met een opleiding ‘creatieve coach’, project K7D en gewoon … tijd maken voor iedereen die me lief is en wie of wat er ook voor interessants op mijn pad komt. Ik heb altijd gezegd: ik wil ooit een gastenkamer! Mensen ontvangen, leren kennen.  Een huis vol leven, waar de deur altijd openstaat.  Een huis met een kloppend hart (herken je het in het logo?).  Onlangs hadden we tijdens de creatieve coach opleiding de opdracht ons huis op een creatieve manier neer te zetten in de ruimte.  Mijn huis was gevormd uit kleurrijke doeken en touw.  De deur ervan stond open, wagenwijd open.  Mijn medecursisten vonden vlot de weg naar de mijn stulpje, voelden zich welkom en voelden één en al positieve vibe tussen ‘mijn’ muren. Ze werden blij in mijn huis. Het belletje begon terug te rinkelen.  “Doe het gewoon, maak er  eindelijk werk van” zei het piepkleine stemmetje in mijn hoofd.  Et voilà, het gaat er eindelijk van komen.  Casa Wendy en Gijsbert.  Een gezellig rijhuisje met een kloppend hart. Hotel Citadel, een gastenkamer waar je je welkom voelt.  met een deur die wagenwijd openstaat voor bezoek en gezelligheid.  Waar tijd gemaakt wordt om te luisteren, te genieten.  Een plek om jezelf te kunnen en mogen zijn.  Verbouwingsperikelen, stramme spieren, stof en vuil, ik ben er helemaal klaar voor: project K7D is ready for launch!

Continue Reading